Czasowa niezdolność do pracy

Przepisy Kodeksu Pracy jasno informują o tym, że pracownikowi za czas niezdolności do pracy przysługuje prawo do wynagrodzenia chorobowego oraz zasiłku chorobowego.

Pojęciem pracownika określamy osobę zatrudnioną na podstawę umowy o pracę, mianowania, powołania, wyboru oraz spółdzielczej umowy o pracę. Ta kategoria obejmuje również pracowników młodocianych.

Wynagrodzenie chorobowe
Pracownik ma do niego prawo przez pierwsze 33 dni niezdolności do pracy spowodowanej chorobą lub odosobnieniem w związku z chorobą zakaźną. Pracownik, który ukończył 50 rok życia ma prawo do 14 dni wynagrodzenia chorobowego z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej chorobą lub odosobnieniem w związku z chorobą zakaźną, w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym pracownik ukończył 50 rok życia.

Zasiłek chorobowy
Jeżeli niezdolność do pracy trwa dłużej niż 33 dni (lub 14 w przypadku osób powyżej 50 r.ż.) to pracownik ma możliwość skorzystania z zasiłku chorobowego.

Wynagrodzenie chorobowe jest świadczeniem przysługującym na podstawie art. 92 Kodeksu Pracy i jest płacone ze środków pracodawcy.

Zasiłek chorobowy jest świadczeniem finansowanym przez Fundusz Ubezpieczeń Społecznych wypłacanym z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.